Thea Westerbeek heeft Dorcas in haar hart gesloten
Stickers plakken, folders uitdelen en schrijfavonden organiseren. In de jaren ’80 kwam Thea Westerbeek als student samen met Dorcas in actie voor mensen die vervolgd werden om hun geloof. Ruim veertig jaar later is ze nog steeds betrokken bij de organisatie. Niet meer zo actief, maar nog steeds met een liefdevol hart.
De verdwijning van de Zweedse diplomaat en zakenman Raoul Wallenberg maakte vorige eeuw wereldwijd veel los. Ook Dorcas* kwam in actie voor de verdwenen Wallenberg. Voor Thea was dit het moment dat ze betrokken raakte bij de organisatie. ‘We waren allemaal erg bezorgd om Wallenberg. Waar was hij? Werd hij gemarteld? Leefde hij nog wel? Het was onuitstaanbaar dat iemand binnen het communisme zomaar kon verdwijnen’, vertelt Thea over de situatie van toen.
Studenten in actie
‘Ik studeerde in die tijd in Amersfoort en een andere student vroeg of ik mij ook wilde inzetten voor Wallenberg en andere mensen die in Oost-Europa vervolgd werden vanwege hun geloof.’ Dit was het startsein van een periode van zo’n drie jaar waarin Thea samen met andere studenten én met Dorcas in actie kwam voor geloofsvervolgden.
‘We plakten stickers, deelden flyers uit, haalden geld op met een rommelmarkt en organiseerden schrijfavonden. We nodigden buurtbewoners uit en gingen samen bemoedigende brieven schrijven naar mensen die gevangen zaten vanwege hun geloof.’ De oprichter van Dorcas, Dirk Jan Groot, kwam ook een paar keer spreken. ‘Hij vertelde verhalen over de reizen die hij maakte. Hij was zo bewogen met de mensen in Oost-Europa die vervolgd werden, dat was enorm inspirerend.’
'Geloven en doen horen bij elkaar: betrokken zijn op de wereld en hulp bieden aan mensen die het moeilijk hebben past bij een christelijke levensstijl.’
Verbonden blijven
Na haar studententijd verhuist Thea en komt er een einde aan haar actieve betrokkenheid bij Dorcas. De band is wel altijd gebleven. Thea en haar man zijn de organisatie financieel al die jaren blijven steunen. ‘Als je een organisatie eenmaal in je hart hebt gesloten, dan blijf je verbonden.’
Vanaf de zijlijn zag Thea de verandering die de organisatie onderging. Van een stichting voor gewetensvervolgden naar een internationale hulporganisatie. ‘De situatie in Oost-Europa is veranderd. Daarin moet je als organisatie meebewegen. De nood is niet minder, maar wel anders. En ik kan me goed voorstellen dat je je als ontwikkelingsorganisatie niet wilt beperken tot één regio als je ook veel kunt betekenen in andere landen.’
Samenwerking
De laatste tijd is Thea weer wat nauwer betrokken bij Dorcas. Deze keer via Elisabeth – een magazine en club voor christenen vanaf vijftig jaar – waarvan ze hoofdredacteur is. ‘Dorcas en Elisabeth hebben dezelfde doelgroep. We zijn nu aan het onderzoeken hoe we samen kunnen werken’, legt Thea uit.
De hoofdredacteur ziet niet alleen een overeenkomst in leeftijd tussen de supporters van Dorcas en de leden van Elisabeth, maar ook in de manier van leven. ‘Met onze artikelen bemoedigen we lezers op hun geloofsreis en levenspad, en we ondersteunen hen om het geloof handen en voeten te geven. Geloven en doen horen bij elkaar: betrokken zijn op de wereld en hulp bieden aan mensen die het moeilijk hebben past bij een christelijke levensstijl.’
* Destijds nog onder naam Stichting voor Hulp aan Gewetensvervolgden.
