‘Als oma probeer ik voor hen sterk te zijn’

‘We moesten halsoverkop ons huis verlaten. We hadden geen tijd om spullen te pakken. De kleren die we nu dragen, is het enige wat we nog hebben.’ De 68-jarige Zeinab vluchtte samen met haar zoon en kleinkinderen weg uit het zuiden van Libanon naar een veilige opvanglocatie in een school.

Het duurde meer dan 24 uur voor ze de opvanglocatie eindelijk konden bereiken. De wegen waren overvol door alle mensen die – net als Zeinab – op de vlucht sloegen voor de raketaanvallen. ‘Het was een verschrikkelijke reis. Ik was de hele tijd bezorgd, niet voor mijzelf maar voor mijn kleinkinderen. Ik probeerde kalm te blijven zodat ze niet zouden merken hoe bang ik was’, vertelt Zeinab.

Geschiedenis herhaalt zich

Als de familie de opvanglocatie bereikt, voelt Zeinab zich verdrietig. ‘Het voelt alsof de geschiedenis zich herhaalt. Tijdens de aanvallen in 2024 zijn we hier ook naar toe gevlucht en nu zijn we er weer.’

In de opvanglocatie krijgen Zeinab, haar zoon en kleinkinderen matrassen en dekens. Ze installeren zich in een klaslokaal, samen met andere vluchtelingen. Hoewel het een veilige plek is, is het leven hier niet makkelijk.

‘We zijn blij met de hulp die we krijgen, maar er ontbreekt ook veel. Het is lastig om voldoende schoon drinkwater te krijgen. Warm water om te wassen is er al helemaal niet en ook is er vaak geen elektriciteit. De nachten zijn nog erg koud en we hebben te weinig dekens om het warm te krijgen’, legt Zeinab uit.

Verdrietig en bang

Het raakt de Libanese vooral dat haar kleinkinderen het zo zwaar hebben door het huidige conflict in het land. ‘Ze zijn verdrietig en bang. Het is pijnlijk om hen zo te zien. Als oma probeer ik sterk voor hen te zijn, maar het is niet makkelijk nu alles in ons leven ineens zo anders is geworden.’

• Help vluchtelingen zoals Zeinab en haar kleinkinderen en doneer via www.dorcas.nl/crisislibanon

13 maart 2026