Ilona leerde om te kijken naar anderen

‘Mijn buren zijn ook eenzaam’

Het overlijden van haar man was voor Ilona (73) uit Roemenië een opluchting. Zijn drankprobleem maakte haar leven zwaar. Toch viel ze na zijn dood in een zwart gat. Ze was eenzaam. Door het ouderenproject bloeide Ilona weer op. Ze geniet volop van de contacten met de andere ouderen uit haar dorp.

Midden in het dorp Crasna staat het huis van Ilona. Het is gebouwd van bakstenen en heeft een mooie tuin eromheen. Enkele jaren geleden was dit nog wel anders. Een overstroming verwoeste haar oude huis, dat van modder en klei was gebouwd. Met hulp van de overheid kreeg ze een nieuw, stevig huis terug.

In de deuropening van dat huis staat de 73-jarige Ilona. Ze nodigt ons uit om binnen te komen. Door de hal en via een trappetje komen we in haar kleurrijke woonkamer. Het staat hier vol met kussens, bloemen en matten. Aan de muur hangen allerlei kleden. Bijna alles heeft Ilonka zelf gemaakt. Ze komt aanlopen met een blauwe jurk. ‘Deze heb ik net zelf gemaakt’, vertelt ze trots.

Oudere vrouw met warme kleding die vriendelijk lacht, bij de ingang van haar huis.

Dronken man

Naaien is een hobby waar ze plezier uithaalt. Vooral ook tijdens haar moeilijke huwelijksjaren. ‘Ik leefde jarenlang in een hel met mijn man. Hij dronk en was gewelddadig. Zodra mijn kinderen oud genoeg waren, zijn ze gevlucht naar het buitenland en niet meer teruggekomen’, vertelt Ilona met veel verdriet en schaamte in haar stem.

Het leven was ook zwaar omdat er weinig geld was. ‘Ik werkte vroeger in een steenfabriek, maar moest helaas stoppen vanwege problemen met mijn gezondheid. We hadden alleen het geld dat mijn man verdiende en veel van dat geld ging ook nog eens op aan de drank.’

Door zuinig en vindingrijk te zijn wist Ilonka de eindjes aan elkaar te knopen. In haar tuin verbouwde ze zelf wat eten voor het gezin. ‘Op een gegeven moment lukte ook dat niet meer, omdat ik last kreeg van mijn hart en benen.’

Eenzaam en alleen

Achttien jaar geleden overleed haar man. Voor Ilona was het een opluchting dat er een einde kwam aan de gewelddadigheid. Maar ze bleef alleen over en voelde zich eenzaam. Haar kinderen en hun gezinnen wonen allemaal in Hongarije. Haar zus woont te ver weg om zomaar langs te gaan en alle andere familieleden zijn al overleden.

Het enige contact dat ze in die periode met andere mensen had, was tijdens de wekelijkse kerkdienst. Het geloof betekent veel voor Ilonka en heeft haar ook kracht gegeven tijdens haar huwelijk. ‘In een dienst werd een keer verteld over het ouderenproject van Dorcas. Dat leek mij wel wat, maar ik was te verlegen om de stap te zetten’, vertelt Ilona.

Ouderenbijeenkomst

Tot een buurvrouw haar enkele jaren geleden uitnodigde om een keer mee te gaan naar een bijeenkomst. Samen met haar durfde ze wel. Ze was verbaasd over wat ze aantrof. ‘Iedereen was vriendelijk en blij. We begonnen met zingen en bidden en spraken met elkaar over de Bijbel. Daarna ging we creatief aan de slag’, vertelt Ilonka terwijl ze ondertussen haar jas aantrekt. Ook vandaag staat er een bijeenkomst op het programma.

Als ze klaar voor vertrek is, wordt Ilona opgehaald door een busje. Veel ouderen zijn – net als Ilona – slecht ter been en worden daarom gehaald en gebracht. Als Ilona even later het gebouw binnenloopt, komt de warmte van de houtkachel haar direct tegemoet. Bescheiden als ze is, gaat ze ergens achteraan zitten en kijkt ze genietend om zich heen, met een kopje koffie in haar hand.

Blij met extra hulp

Ilona is inmiddels drie jaar onderdeel van het ouderenproject. Naast de wekelijkse bijeenkomsten krijgt ze ook praktische hulp, zoals een voedselpakket, medische zorg en hulp bij klusjes in huis. Dit is voor haar een mooie aanvulling op haar kleine pensioen. ‘Na het overlijden van mijn man is zijn pensioen ook weggevallen. Ik heb nu maar zo’n tweehonderd euro per maand te besteden.’

Oudere vrouw met hoofddoek lacht tijdens het sociaal contact, binnen in huis.

Op bezoek gaan

Ilona geniet ook van de bezoekjes van de vrijwilligers van het project. Ze voelt zich niet meer eenzaam. ‘Ook hebben we als deelnemers veel contact met elkaar. Het lukt vaak niet meer om op bezoek te gaan, maar we bellen wel af en toe. Door het project heb ik daarnaast geleerd om naar anderen om te kijken. Veel van mijn buren zijn eigenlijk ook eenzaam. Ik ga soms bij hen op bezoek en ken hen nu allemaal.’