‘Als ik de foto’s nu zie, zou ik zo weer beginnen’

De 86-jarige Riet Spit-Lössbroek is al sinds ’88 betrokken bij Dorcas. Vanuit hun kapperszaak in Oldenzaal organiseerden zij en haar man met de werkgroep tal van acties voor Dorcas. Stapels plakboeken en fotoboeken zijn het bewijs van hun jarenlange inzet.

Hoe het begon?  ‘Ja, dat was wel een beetje apart’, vertelt Riet over de plakboeken heen. Dorcas-medewerker Anneriet kwam op een dag bij het stel langs toen ze een keer naar haar zusje in Oldenzaal ging. Via via was ze bij Riet en Tonny terechtgekomen. Of we niet een werkgroep konden beginnen? Riet: ‘Ik weet het nog goed. Ze had een heel verhaal en toen ze daarmee klaar was, zei ze: ‘Red je er maar mee.’

De kapperszaak als spin in het web

Riet en Tonny vonden al snel meer mensen die geïnteresseerd waren in de nieuwe werkgroep voor Dorcas. De eerste actie was een kraampje langs de route van de plaatselijke wielerronde. De ronde reed langs de kapperszaak en een kraam was zo neergezet. ‘In onze ogen was dat toen een hele grote actie. Ik meende dat we iets van 200 gulden ophaalden.’

De kapperszaak bleek voor meer acties een handige uitvalsbasis. Zo werden de collectanten van de jaarlijkse huis-aan-huis collecte voornamelijk via de kapperszaak geworven. Tachtig collectanten haalden geld op in 77 wijken. ‘En daarna gingen we het geld tellen met rolletjes van de bank.’ Bedragen als 10.000-11.000 waren de norm. ‘Eén jaar hadden we zelfs 12.000 gulden opgehaald’, vertelt Riet enthousiast. De zaak bleek ook een ideale plek voor kledinginzameling; ‘Mensen kwamen met grote zakken aanzetten en die sloegen we op in de kelder.’ Later werd de kleding opgeslagen in een rode bestelbus die voor de zaak geparkeerd stond.

Eerst brieven naar Oost-Europa

De werkgroep ging pakketjes maken voor mensen in Oost-Europa die wel wat extra’s konden gebruiken. ‘Van Dorcas in Andijk kregen we een lijst met adressen van mensen die we konden aanschrijven. Die adressen waren door een lokaal iemand opgestuurd naar Nederland. Zo kwamen we in contact met een Duitse onderwijzeres die daar woonde. Zij wist nog wel wat families die hulp konden gebruiken’

En toen vrachtwagens naar Oost-Europa

Meerdere transporten werden door de werkgroep op touw gezet. ‘We hadden een grote wagen van 18 meter gehuurd uit Roemenië. Die mochten we gratis op het industrieterrein laten staan.’ Een transport kostte zo 3000 gulden. De wagen werd gevuld met kleding en voedsel, maar ook een keer met ziekenhuisbedden (‘die waren nog prima, hoor’), en de hele restvoorraad van de plaatselijke huishoudelijke winkel.

Riet pakt een van de fotoboeken op. Twee keer ging ze mee naar Oost-Europa. ‘Ik wilde met eigen ogen hoe de situatie is. Er waren veel arme gezinnen. We kwamen erbarmelijke toestanden tegen.’ In Roemenië bezochten ze een bejaardentehuis en een kindertehuis. Riet schrok van wat ze zag: ‘Ouderen lagen met z’n drieën of vieren op een klein kamertje. Met geluk paste er nog net een tafeltje tussen de bedden. De douches vielen uit elkaar en een wasmachine was helemaal verroest was.’ Gelukkig kon daar met de donaties uit Nederland verandering in komen en kon er flink geïnvesteerd worden in de voorzieningen.

De Albanese jongen

‘Ik wilde graag zien hoe deze mensen daar leefden. Ik ben ook een keer mee geweest naar Albanië.’ Ze gingen langs Roma-gezinnen in Korçe en woonden een bruiloft bij van een Albanese jongeman. Hij vond de Nederlanders maar wat interessant. ‘Hij wilde heel graag naar Nederland komen om te werken, maar dat gaat natuurlijk niet zomaar.’

Ze keken dan ook raar op toen op een goede dag een taxi voor hun huis in Nederland stopte en de Albanese jongeman uitstapte. ‘Stond Altin opeens voor het raam. Dus ik zei: ‘kom d’r in’, en ben toen gelijk naar mijn man gelopen: ‘Tonny, kijk eens wie er is.” Altin bleef uiteindelijk zes weken en kon in die weken aan de slag bij de buurman.

Allerhande acties

Honderden pakketten stelde de werkgroep samen voor mensen die omhoog zaten. Voor Oost-Europa dus, maar later ook voor Afrika en met de vliegtuigramp in Enschede kwamen de pakketten zelfs in Nederland terecht. Ook stonden de vrijwilligers uit Twente met kraampjes vol flyers en spulletjes voor de verkoop op markten (‘de stand kregen we dan gratis’) en in 2005 organiseerden ze een benefietconcert.

Met pensioen

Toen Riet haar man met pensioen ging en de zaak stopte, kwam er ook een einde aan de inzet voor Dorcas. Er was een afscheidsmoment waar zelfs RTV Oost en de gemeente bij aanwezig waren. ‘Toen kwam de gemeente er pas achter wat wij allemaal gedaan hadden. Dat we bijvoorbeeld heel veel afgedankte kleding hebben verwerkt al die jaren.’ Ook veel vaste klanten waren bij dat moment. ‘Dat we een kapsalon hadden was een groot voordeel voor de acties die we deden. We konden zo heel makkelijk veel mensen bereiken.’ Ze kijkt naar de stapels plakboeken en fotoboeken. ‘Als ik de foto’s nu zie, zou ik zo weer beginnen.’

De foto’s van dit artikel waren afgelopen zomer gemaakt, vandaar de zomerse outfit van Riet.

12 januari 2026