‘Ik wil zorgen voor meer groen en minder geel op ons land.’

In het uiterste zuiden van Irak woont Abu Saad. De 61-jarige vader van zeven kinderen woont in een gebied waar bijna iedereen afhankelijk is van landbouw en visserij. Maar de afgelopen jaren werd het steeds moeilijker om van het land te leven. Door droogte en steeds zouter wordend water zagen boeren hun oogsten afnemen. Sommige families vertrokken zelfs uit de regio.

Waterschaarste en verzilting 
Abu Saad werkte jarenlang in de landbouw. Hij is innovatief: met eenvoudige oplossingen probeert hij de gevolgen van droogte te beperken. Zo beschermt hij jonge planten met droge palmbladeren tegen de brandende zon. De schaduw helpt de kwetsbare zaailingen groeien, terwijl er toch voldoende lucht bij komt.

Toch werd de situatie steeds nijpender. ‘De waterschaarste en de verzilting maakten het bijna onmogelijk om door te gaan met boeren,’ vertelt hij. Veel buren en vrienden stopten al met landbouw. Zelf wilde hij niet opgeven, maar ook hij zag steeds minder mogelijkheden.

Het Dorcas-project 
Via andere boeren hoorde Abu Saad over een project van Dorcas. Hij las de folders, luisterde naar de uitleg van het projectteam en besprak het thuis met zijn kinderen, die hem helpen op de boerderij. De keuze was snel gemaakt. Alleen vertrouwen op de visserij was niet genoeg voor ons grote gezin. ‘Dit project geeft ons een nieuw perspectief en een nieuwe kans om door te gaan met landbouw.’

75 Waterboxxen 
Van Dorcas kreeg Abu Saad 75 Waterboxxen en 75 sidr-boompjes. Daarnaast kreeg hij training over het installeren van de boxen, het irrigeren van de bomen en het verzorgen van de jonge aanplant. Ook na de start bleef hij ondersteuning ontvangen van het technische team.

Met veel toewijding ging hij aan de slag. De jonge bomen sloegen aan en groeiden goed. ‘De succesvolle groei van de bomen is een voorbeeld geworden voor andere boeren. Ze bezoeken mijn boerderij om de resultaten te zien en van mijn ervaringen te leren’, vertelt hij trots.

Meer dan alleen bomen 
De verandering zit niet alleen in het landschap. Ook kijkt Abu Saad anders naar de toekomst. ‘Het project heeft mij nieuwe motivatie gegeven om mijn ideeën verder uit te werken en te blijven investeren in landbouw.’
In een gebied waar steeds meer mensen vertrekken, ziet hij vergroening als een manier om hoop en perspectief terug te brengen. Hij weet dat de uitdagingen groot blijven. Zijn gemeenschap ligt ver van een stad en ontvangt maar weinig ondersteuning. Daarnaast wordt het water verder naar het zuiden steeds schaarser en zouter. Toch blijft hij geloven in de kracht van kleine stappen.

Zijn grootste wens? Een groenere toekomst voor zijn gemeenschap. Of zoals hij zelf zegt: ‘Ik wil zorgen voor meer groen en minder geel op ons land.’