Diny van het Dinkelduo: ‘We waren een lokale bekendheid’

Ze waren een begrip in Twente, dertig jaar geleden: het Dinkelduo. Zingend en dansend, onder begeleiding van hun accordeons, traden Diny en Adelheid op. Geld dat ze ophaalden ging naar Dorcas. Diny Jeunink (84) blikt er opgewekt, en met een beetje weemoed, op terug.

Twentse liedjes

‘We gaven optredens met Twentse liedjes, voor groepen of als er bijvoorbeeld iemand jarig was’, legt Diny uit. De dames hadden knipmutsen op, speelden enthousiast op de accordeons en er werd gedanst. Adelheid kon goed mopjes vertellen. ‘Nette mopjes, hoor. Niet zulke als je tegenwoordig veel hoort.’ Met de optredens haalden de vrouwen wel 5.000 euro per jaar op. Door de boekingen, maar ook door de collecte die dan rondging. ‘We waren echt een lokale bekendheid’, vertelt Diny met een grote glimlach.

Samen dansen

Het Dinkelduo leerde elkaar in de jaren negentig kennen via de plaatselijke dansgroep. Diny was toen huismoeder, zorgde voor de drie kinderen en was vanaf jongs af aan al mantelzorger van haar ouders en schoonouders. Haar man werkte in de metaalsector. Ruim twintig jaar geleden overleed hij. ‘Hij heeft het hek hier in de tuin gemaakt’, vertelt ze. Adelheid werkte in die tijd veel voor de nonnen in het klooster in Noord-Deuningen en beide dames hadden een kledingdepot voor Dorcas aan huis. Adelheid overleed zeven jaar geleden.

Katholiek

In het katholieke De Lutte was Dorcas niet zo bekend. Ze moesten dus elke keer weer even uitleggen wat Dorcas voor een organisatie was. Diny: ‘Dorcas zet zich in voor God en dat vonden wij belangrijk. Voor God maakt het niet uit of je katholiek of protestant bent.’ Ze is een trouwe bidder, voor het slapengaan bidt ze de rozenkrans. ‘Soms val ik ermee in slaap.’ En ook aan het stuur van haar fiets hangt een gebedssnoer.

Draaiorgel

Naast de optredens als het Dinkelduo stonden Diny en Adelheid regelmatig met hun accordeons en liedjes op de braderie in Almelo. Of, als dat niet ging, met een breiwerkje en een stand vol flyers en brochures van Dorcas. ‘We wilden graag het kraampje naast de vrouwen die de appeltaarten verkochten, dat was altijd hartstikke leuk’, vertelt Diny. ‘Dat mis ik wel heel erg, zoveel plezier en actieve acties.’ Af en toe treedt ze nog weleens op met haar draaiorgel in Oldenzaal. Maar ook dat wordt, door haar leeftijd, steeds minder.

Buitenmens

Ze is een buitenmens en heeft het geluk van een grote tuin. Deze staat vol planten, kruiden en fruitbomen waar ze veelvuldig gebruik van maakt. Zo maakt ze haar eigen thee en gekruide oliën tegen spierpijn. ‘Ik zei ooit tegen de dokter: ‘als ik niet meer buiten kan werken, dan hoeft het niet meer.’ Twee keer was ze bijna dood: ‘Maar Petrus gooide die deur weer dicht. Het was nog niet mijn tijd.’ En zo woont ze ondertussen alweer zestig jaar in haar huis in De Lutte, met die grote tuin. Pasgeleden kwam haar zoon met zijn gezin ook op het erf wonen. ‘Kinderen en kleinkinderen dichtbij is toch zo gezellig.’

23 januari 2026