‘Soms eet ik niet, zodat mijn kinderen kunnen eten’

Elke dag staat Mazen op met dezelfde zorg: kan hij zijn kinderen vandaag geven wat ze nodig hebben? De vader van vijf kinderen woont weer in Syrië, nadat zij jarenlang als vluchtelingen in Libanon leefden. Hij zorgt alleen voor zijn vier zoons en dochter. Eén van zijn zoons heeft hersenatrofie en een verlamming van armen en benen. Een andere zoon heeft reuma in zijn benen.

Mazen had gehoopt dat de terugkeer naar Syrië een nieuw begin zou betekenen. In plaats daarvan wordt hij iedere dag geconfronteerd met nieuwe onzekerheden.

Hij woont met zijn kinderen in een familiehuis dat ooit van zijn vader was. Maar het huis is in slechte staat en Mazen weet dat hij er niet voor altijd kan blijven. Hij is niet de eigenaar van het huis en geld om ergens anders te wonen is er niet. “Mijn grootste zorg is dat we het huis moeten verlaten,” zegt hij. “Ik heb geen werk, geen onderdak en geen geld om huur te betalen. Ik ben verantwoordelijk voor vijf kinderen, waaronder een zoon met een beperking.”

Het leven staat stil

Voorheen werkte Mazen als huisschilder. Tijdens zijn jaren in Libanon verloor hij veel van de contacten die hem vroeger aan werk hielpen. Nu vindt hij alleen af en toe een klus. Een vast inkomen heeft hij niet. De zorg voor zijn zoon maakt het bovendien moeilijk om werk te zoeken. Zijn jongen kan niet zelfstandig staan of zitten en heeft de hele dag ondersteuning nodig. “Ik zorg zelf voor mijn zoon. Ik til hem op en geef hem te eten,” vertelt Mazen. “Hij kan niet staan en hij kan niet op een stoel zitten. Hij zit op de grond.”

Ook het leven van zijn andere kinderen kwam door de jaren van conflict en ontheemding stil te staan. Twee zoons gingen naar school voordat het gezin naar Libanon vertrok, maar zijn na terugkeer niet meer begonnen met hun opleiding. Een ander kind gaat nog wel naar school, maar slechts één of twee dagen per week.

Onzekere toekomst

Ondertussen blijft het elke dag puzzelen om voldoende eten op tafel te krijgen. Als Mazen geld heeft, koopt hij eenvoudige producten of als het lukt: eieren, vis of wat vlees. Regelmatig zijn het zijn zussen die het gezin helpen. Als er te weinig voedsel is, kiest Mazen er soms voor zelf niet te eten, zodat er meer overblijft voor zijn kinderen.

“Soms neem ik de kinderen mee naar het huis van mijn zus en doe ik alsof we gewoon op bezoek gaan, zodat ze daar kunnen eten,” zegt hij. “Er zijn dagen dat we eten en dagen dat we niet eten. Soms gaan mijn kinderen zonder eten slapen, en soms ik ook.”

Wat Mazen het meest bezighoudt, is de toekomst van zijn gezin als ze hun huidige onderdak verliezen. “Waar moet ik heen met mijn zoon? Ik kan hem niet buiten achterlaten,” zegt hij. “Hij moet gedragen worden en heeft luiers, eten en water nodig. Er is niemand anders die voor hem zorgt.”

Ondanks alles blijft Mazen zoeken naar mogelijkheden om vooruit te komen. Hij hoopt op regelmatig werk of op een klein eigen bedrijf waarmee hij zijn gezin kan onderhouden.
“Ik hoop dat ik een klein bedrijf kan beginnen en kan werken, of dat er een thuis voor ons gevonden wordt,” zegt hij. “Een woning is voor mij belangrijker dan wat dan ook, omdat ik dit huis misschien binnenkort moet verlaten en niet weet waar we dan naartoe moeten.”

Voedselhulp

Mazen staat daarin niet alleen. Volgens Jessy, medewerker van Dorcas in Aleppo, worstelen veel gezinnen in Syrië met dezelfde combinatie van problemen. Jaren van conflict, vluchten, economische achteruitgang en de gevolgen van de aardbeving hebben hun sporen nagelaten. Tegelijkertijd keren veel Syriërs terug uit buurlanden, waardoor de druk op woningen, werkgelegenheid en voorzieningen verder toeneemt.
Daardoor staan gezinnen regelmatig voor moeilijke keuzes.

“Families moeten elke dag lastige beslissingen nemen,” vertelt Jessy. “Ze moeten bijvoorbeeld kiezen tussen het kopen van voedsel of medicijnen, of tussen het betalen van huur en de opleiding van hun kinderen.”

Dorcas ondersteunt kwetsbare gezinnen met voedselpakketten, gevuld met producten als rijst, linzen, kikkererwten, pasta en olie. Voor gezinnen die nauwelijks rondkomen, helpt dat om de dagelijkse druk iets te verlichten. Het geld dat anders naar voedsel zou gaan, kan worden gebruikt voor andere noodzakelijke kosten.

Kijken naar de toekomst

Toch komt verandering niet alleen van hulp. Jessy ziet dagelijks hoe gezinnen zelf blijven zoeken naar manieren om verder te gaan. ‘Families blijven proberen hun dagelijks leven vol te houden, voor hun gezin te zorgen en op zoek te gaan naar inkomen en meer stabiliteit,’ zegt ze.

Dat geldt ook voor Mazen. Ondanks alle onzekerheid blijft hij doen wat hij altijd heeft gedaan: zorgen voor zijn kinderen en zoeken naar een manier om hun toekomst stap voor stap weer op te bouwen