Selecteer je website

Takkendraagster ontdekt haar talenten donderdag 11 mei 2017


‘Ik had geen keuze, ik moest deze baan wel aannemen. Ik hoorde verontrustende verhalen van andere vrouwen. Het tillen van de kilo’s brandhout bezorgt hun rugpijn. Toch ging ik dit werk doen. Wat moest ik anders? Op een dag vertrok ik ’s ochtends vroeg naar het bos. Na urenlang werken, kwam ik een boswachter tegen die mijn geld eiste, maar ik had niks. Vervolgens mishandelde hij mij. Daarna kon ik me nauwelijks nog bewegen.’ Na de dood van haar man stond de 48-jarige Matuke er alleen voor. En zonder opleiding en een baan bleef er weinig anders over dan illegaal brandhout verzamelen.

Net zoals veel vrouwen in Ethiopië probeerde Matuke een inkomen te verdienen met het verkopen van takken. Een lichamelijk zware en intensieve baan die maar nauwelijks genoeg opleverde voor haar en haar acht kinderen. Zelfs na de mishandeling door de boswachter moest Matuke doorgaan.

Een uitweg is mogelijk

Op een dag kwamen er twee maatschappelijk werkers van Dorcas naar haar huis. ‘Ze stelden mij wat vragen en waren geïnteresseerd in mijn situatie. Vanaf het moment dat zij naar mijn huis kwamen, voelde ik dat er een uitweg mogelijk was.’ Matuke mocht vanaf toen deelnemen aan het project. Ze draait inmiddels mee in een zelfhulpgroep. Daar leert ze over sparen en lenen. ‘Elke week ontmoet ik de andere leden van de zelfhulpgroep en ik krijg daardoor dus veel contact met andere mensen. Bovendien mag ik meedoen met allerlei trainingen. Ik weet dankzij de trainingen waar ik echt goed in ben!’

‘Ik kreeg een startbedrag om mijn dromen waar te maken: ik wilde graag groenten verkopen in de buurt waar ik woon.’ Voor haar buren is deze verandering een grote verrassing. ‘De meeste mensen in mijn omgeving geloofden niet dat ik het zou redden. Ze verwachtten dat ik mijn kinderen zou achterlaten door alle moeilijkheden. Ik dank de Here God dat ik dat niet heb gedaan.’

Rugpijn is verleden tijd

Matuke werkt vijf dagen in de week. Ze heeft plezier in haar werk en verdient veel meer dan met het dragen van takken. ‘Ik word ook niet meer geslagen. De rugpijn, het verbranden in de zon, uren lopen in de regen: dat is allemaal verleden tijd. Ik kan nu mijn kinderen eten geven en naar school sturen.’