Jemen is in grote nood, help de slachtoffers van deez oorlog.

Meneer Hassens negen dochters terug naar school

Hamid Hassen heeft negen dochters die allemaal studeren. Tenminste, tot dit jaar. Toen kon hij het niet meer bekostigen. Door de oorlog is Hamid zijn baan kwijtgeraakt en ondertussen schoten de voedselprijzen steeds verder omhoog. Om nog eten te kunnen kopen, moesten zijn dochters van school. ‘Mijn achtjarige dochter vroeg vaak wanneer haar vriendinnetje Rahaf en zij weer naar school konden’, vertelt Hamid. ‘Dan zei ik maar niets, want hoe kan ik schoolboeken betalen als ik niet eens genoeg geld heb om mijn familie te voeden?’

Toen bereikte het voedselproject zijn dorp. ‘Ik ontplofte bijna van vreugde toen ik hoorde dat onze familie maandelijks een voedselpakket krijgt’, zegt Hamid. ‘Dit is de eerste keer dat ik hulp ontvang sinds het conflict in 2015 begon, en het geeft ons zó veel hoop. Het pakket voorziet in dagelijks eten. Daardoor houd ik wat geld over en kan ik mijn dochters weer naar school sturen. Ik heb hen meteen ingeschreven. Mijn achtjarige dochter en haar zussen zitten weer op school!’

Voedselactie beschermt een ziek meisje

Het eerste dat sneuvelt bij hongersnood is medische zorg en onderwijs. Dat was ook zo in het gezin van Ahmed Ali Muqbil uit Taiz. Zijn dochtertje lijdt aan hersenatrofie. Dat is een aandoening waarbij de hersenen krimpen. Ze heeft regelmatig medische behandeling en medicatie nodig, maar Ahmed kon dat niet langer betalen. ‘Ik verlies zo langzamerhand alle hoop’, vertelde hij onze coördinator. ‘De toestand van mijn dochter verslechtert en ze krijgt steeds vaker epileptische aanvallen. Ik wil alles doen om haar te helpen, maar ik weet niet hoe. Ik kan mijn familie al nauwelijks voorzien van voedsel.’

Het verhaal van Ahmed raakte onze coördinator. ‘Ik wilde hem een sprankje van de hoop en positiviteit geven die ik zelf heb door mijn geloof. Dus ik vroeg hem of hij wilde meewerken aan onze voedseldistributie in de regio, voor dagloon. We noemen dat cash-for-work.’

Ahmed zei ja. ‘Dat ik weer kan werken en geld verdienen voor mijn familie geeft ons nieuw zelfvertrouwen. We kunnen eten en een ronde medicijnen kopen voor de epilepsie van mijn dochter. Ik ben zó gelukkig! Mijn gezin en ik zijn niet zo hulpeloos als we dachten.’

Sultan hoefde gelukkig niet te kiezen

Het voedselproject in Taiz verloste het oude familiehoofd Sultan van een onmogelijke keuze. Zijn dochter lijdt aan bloedarmoede en heeft daardoor vaak bloedtransfusies nodig. Maar door zijn hoge leeftijd kan Sultan niet meer werken. En na vijf jaar oorlog is het geld op. Hij moest dus kiezen: eten kopen voor zijn familie of zijn dochter laten behandelen in het ziekenhuis. Een onmogelijke keuze.

Dat was de situatie net voordat onze voedselactie startte in zijn regio. Toen zijn voedselpakket werd bezorgd, vierden we met Sultan mee dat hij zijn geld nu kan besteden aan de behandeling van zijn dochter. Hij hoeft, in elk geval op dit moment, niet die vreselijke afweging te maken tussen honger óf ziekte.

Er kwam een punt waarop ik wenste dat mijn kinderen en ik zouden sterven.

Het verhaal van Arwa, moeder van tien kinderen, is ontnuchterend. De impact van de oorlog op haar gezin is groot. Juist voor haar is voedselhulp daardoor levensveranderend.

‘Net voor de oorlog verloor ik mijn man, en de kinderen dus hun vader. Al snel nadat de oorlog begon, bereikte die ons dorp en braken er gevechten uit. Een van mijn kinderen werd geraakt door een kogel en stierf. Twee van mijn andere kinderen waren buiten op zoek naar werk toen ze werden geraakt door granaatscherven. Eén verloor zijn been. Ik vocht voor mijn kinderen, maar verloor iedere dag. De honger werd erger omdat ik het simpelweg niet kon winnen van de armoede. Door alle tegenslagen waren we bang voor wat elke nieuwe dag ons zou brengen. Ik kwam op het punt waarop ik dacht dat mijn kinderen en ik beter konden sterven.

We hoorden weleens van organisaties die helpen met voedseldistributies. Maar voor ons maakte dat weinig verschil, want niets bereikte ooit ons huis of zelfs maar ons dorp. Tot deze keer. Een hulpverlener kwam bij ons thuis op bezoek tijdens de actie in ons dorp. De eerste keer dat het voedselpakket werd bezorgd, bracht zo veel vreugde in ons gezin! Mede hierdoor voelen we echt dat ons lijden verlicht wordt. Dank aan iedereen die hieraan heeft bijgedragen. Dank u wel dat u ons ziet.’

Honger verwoest een huwelijk, hulp herstelt het

Ik ben Muneer Saeed Naser, en dit is mijn verhaal.

‘Ik was soldaat, maar zoals je misschien weet worden de salarissen van soldaten al maanden niet betaald. In onze woonomgeving lijden we hevig onder de bezetting. Het is zwaar, want het is hier gevaarlijk. En we worden steeds gestrester. Omdat de prijzen enorm stijgen is mijn salaris van groot belang, want niet alleen ik ben ervan afhankelijk maar ook mijn vrouw, onze drie dochters, onze zoon en onze kleindochter. Dus ik moest op zoek naar ander werk.

Stress en ruzie
Ik probeerde werk te vinden als dagarbeider. Soms leende ik geld van mijn buren, familie of de winkeltjes in onze buurt. Mijn schuld steeg, en algauw wilde niemand me nog iets lenen omdat ik het niet kon terugbetalen. We verkochten kostbaarheden van mijn vrouw, en toen konden we weer even vooruit. Maar ook dat hield op een gegeven moment op.

Ik werd ontzettend nerveus van die constante druk. Om het minste of geringste begon ik ruzie met mijn vrouw te maken en dat zorgde natuurlijk voor nog meer spanning in huis. Mijn vrouw werd er gek van en daarnaast werd ze wanhopig van het gebrek aan eten. Uiteindelijk verliet ze me om bij haar ouders te gaan wonen.

Hoop en herstel
Kortgeleden kreeg ik via jullie project een voedsel- en hygiënepakket. Daarna werd ik weer wat optimistischer, en vooral rustiger. Toen heb ik mijn vrouw gebeld en haar gevraagd of ze weer thuis wilde komen, bij mij. Ze was opgetogen toen ze hoorde dat er weer eten op tafel staat, en dat het genoeg is voor minstens een maand. En ze kwam bij me terug. We zijn weer samen! We zijn zó dankbaar voor jullie hulp! We hopen dat jullie ons willen blijven steunen.’